Przejdź do głównej zawartości

Pierwsza w Polsce książka o kettlebell pod...

Ahoj, siema, czołgiem, witajcie.

Kto śledzi FB, ten wie, że doczekałam się wydania swojej pierwszej książki. Tak, to ja jestem na wszystkich zdjęciach. Bez retuszu, więc czasem są fałdki.



Nie będę rozwodzić się nad jej zawartością czy przyczynami jej powstania. Powiem tylko tyle, że gdybym dostała ją w swoje łapki dwa lata temu, byłabym lepszą i zdrowszą poledancerką.



Trud pogodzenia treningów początkujących dla pole dance i zaawansowanych w kettlebell czasem mnie przygniatał. Moja ochota by rzucić rurę w diabły mogłaby posłużyć za temat drugiej książki. To, co wciąż widzę na warsztatach pole dance, czasem mnie przeraża jako instruktora, nie tylko jako małą, ciężką kurkę, która marzy o lataniu.

Książka, choć mojego autorstwa, bazuje na wiedzy i doświadczeniu sportowym wielu osób. Wielokrotnie konsultowałam się z fizjoterapeutami i atletami wszelakiej maści, jak i trenerami o stażu instruktorskim większym, niż liczba lat w moim dowodzie. Mam do niej zaufanie nie tylko dlatego.

BYŁA TESTOWANA NA LUDZIACH.


Tak, przyznaję. Moje eksperymenty, choć bez pieczątki zgody Ministerstwa Zdrowia (lecz zawsze za wiedzą i zgodą trenujących), prowadzone były przez ostatnie dwa lata na naprawdę różnych kobietach (tych po 30stce) i dziewczynach (tych przed).

Kto zna mnie jako instruktora ten wie, że moja lista priorytetów nie otwiera się hasłem "SIUA" tylko "zdrowie". Zatem tak, nie należę do tych ostrych wariatów co drą ryja "DAWAJ JESZCZE! DAWAAAAAJ!" na osobę żygającą pod siebie. Pardon my french. 

Pole Dance nie jest bezpiecznym sportem. Wydaje się tak prosty, że ludzie są w szoku, gdy mają sami naśladować jakiś ruch czy figurę i... "o kurdę, to jest trudne". Wydaje się lekki, piękny, płynny i doskonały. Wydaje się.

Wiele kobiet rezygnuje z niego, gdy trudności zdają się nie kończyć, gdy pojawiają się bolesne kontuzje i pozornie "niemożliwe" do zrobienia triki. Doskonale wiem, że tak jest z każdym sportem, jednak w pole dane - ten stan przychodzi nawet po drugim treningu. Trzeba być naprawdę upartym i zawziętym, by się nie poddać. Sama jednak wola nie wystarcza - stąd ta książka, która na celu ma pomóc urealnić swoje marzenia.

Nie, nie jesteś za gruba, nie jesteś za stara - by zacząć Pole Dance. Możesz być jednak za słaba. Co wtedy? Odpowiedź znajdziesz w książce. Nie bój się, nie zaśniesz nad jej stronami.



Ps. Tak, na okładce jest duża, soczysta jedynka. Świadczy to o tym, że nie skończyłam tematu, ale również... że szykuje się książka "Kettlebell pod..." innego autorstwa ;]

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Dupka jak orzeszek, twarz jak rozdeptana pizza

Za każdym razem jak zaczyna grozić blogowi zadęcie profesjonalizmu, zaczynam pisać o pierdołach. Tak, to celowe. Podobno tak się utrzymuje uwagę co płochliwszych rybek w Sieci. Co by jednak nie mówić o temacie, jest on istotny dla kontynuacji gatunku. A przecież budowanie silniejszych, sprawniejszych i ponętniejszych fizycznie ciał nie może obyć się bez wyjściowego pyska. Nawet, gdy stanowi on sam w sobie zaprzeczenie stereotypowego pojęcia piękna. Znowu będzie z autopsji, bo na innych ludziach możliwości eksperymentowania mam ograniczone. Za każdym razem, jak zgłaszałam aptekarzom/kosmetyczkom/doradczyniom sklepowym ciągły problem z cerą - uporczywym trądzikiem - doradzano mi dwie rzeczy: 1. Poczekaj aż minie ci faza dojrzewania. 2. Musisz myć twarz rano i wieczorem. Seriously. SERIOUSLY. Rozumiem, że moja fizjonomia może budzić lekkie wątpliwości co do mojej inteligencji i nie zaprzeczam, że mam swoje dni, gdzie wszystko co wychodzi z moich ust przypomina o tym, że

Czy honorują Państwo karty Benefit?

Średnio kilka razy w miesiącu dostaję telefon z takim pytaniem. Przez pierwsze dwa lata odpowiadałam grzecznie, że "nie, nie honorujemy, ale pierwsze zajęcia oferujemy gratis i mamy świetną ofertę na...". Za każdym razem jednak dostawałam lekko arogancką i znudzoną odpowiedź "a to dziękuję", by nie powiedzieć, że drzwi jebiemnietoizmu waliły mnie w twarz . Przez drugi rok działalności mojego klubu IRON CHURCH , który kosztował i wciąż kosztuje mnie masę zdrowia, nerwów i pieniędzy* *czyli zupełnie jak mój kot , wdawałam się w polemikę typu "nie, nie *honorujemy*, gdyż nasi Instruktorzy PŁACĄ ciężkie pieniądze za oferowaną u nas wiedzę, zatem muszą je zarabiać". Zauważyłam jednak, że spotyka się to z kompletnym brakiem zrozumienia* *seriously, I'm shocked , jak gdybym po chamsku ODMAWIAŁA przyjęcia pieniędzy od firmy Benefit. Nie kwestionuję mojego chamstwa. Po co miałabym się niby tyle uśmiechać i ryzykować pomarszczeniem ryjka na późną starość w w

Kobiety nie biegają za mężczyznami

tak jak pułapki nie biegają za myszami. (dwa głębokie wdechy) Cześć, nazywam się Angela i NIE BIEGAM . Nie stosuję endomodo, nie noszę bransoletek nike'a, nie wiem jak wygląda adidas miCoach. Używam telefonu, od którego jestem bardziej smart i niestety nawet jakbym chciała, to ZOMBIE mi nie działają. Prawdę mówiąc może dwa razy w życiu biegłam do autobusu. Bieganie zawsze traktowałam trochę jak fizyczne upokorzenie, preferując poruszanie się dostojnym ślizgiem gejszy, ewentualnie krabim podskokiem via Zoidberg. Rozumiem ideę "do biegania trzeba się przekonać biegając" , jednak jej atrakcyjność plasuję w okolicach kotletów sojowych. Jeśli podzielasz - ta notka jest dla Ciebie. Przeczytałam kilka mądrych artykułów na temat "biegając bez diety NIE SCHUDNIESZ" . Pogadałam ze znajomymi, którzy karierę biegania zakończyli na różnych kontuzjach kostek i kolan . Wysłuchałam zalet, doceniam element "oczyszczenia głowy z myśli", dostrzegam ironię przekonania v